1^st day in ABAC
(28 May 2007)

เรื่องราวมันเกิดขึ้นหลังจากที่ชีวิตคน คนหนึ่งจบ มัธยมปลาย...

หลังจากที่ได้ตรวจสอบผล Admission กลาง เมื่อราวๆ หลายสัปดาห์ก่อน
ก็พบกับข้อความ... "คุณไม่ผ่านการคัดเลือก" ...

หมายความว่า คะแนนสอบของคุณไม่สามารถเข้ามหาลัยที่คุณเลือกได้
ซึ่งขาดอีกเพียง 114 คะแนน ก็มีความเป็นไปได้ที่จะได้บังเอิญ
ได้ลงไปเรียน มหาลัย จุฬาลงกรณ์ หรือ เกษตรศาสตร์...

สุดท้ายก็เหลือ เพียง 2 ที่ให้เลือกในช่วงเวลานั้น
ทุนมหาวิทยาลัยรังสิต ที่อยู่ตรงไหนของประเทศก็ไม่ทราบได้
กับมหาวิทยาลัย ABAC....



มหาวิทยาลัย ABAC (เอแบค) ที่หลายๆ คนชอบเรียกกัน
แต่จริงๆแล้วพัฒนามาจาก"โรงเรียนอัสสัมชัญพานิชยการ" ตั้งขึ้นในปี พ.ศ.2512
ต่อมาเป็น "โรงเรียนอัสสัมชัญบริหารธรุกิจ" ในปี พ.ศ.2515 สังกัดกระทรวงศึกษา
และได้เปลื่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยอัสสัมชัญบริหารธุรกิจ" ในปี พ.ศ.2518 โดยสังกัด
ทบวงมหาวิทยาลัย และได้มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า...
Assumption Business Administration College (ABAC) นั่นเอง
แต่จริงๆ แล้วในปี พ.ศ.2533 ได้รับการเลื่อนฐานะอีกครั้งเป็นมหาวิทยาลัย
และมีชื่อใหม่ว่า "มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ" หรือ Assumption University (AU)
ซึ่งเป็นตัวอักษรที่มีความสัมพันธ์กับสัญลักษณ์ธาตุ Au (ทองคำ)

...ถึงอย่างไรก็ดี ทุกคนก็ยังคงติดปากกับคำว่า ABAC มากกว่า AU อย่างน่าแปลกใจ

รองเท้าใหม่, หนังสือใหม่, ชุดนักศึกษาใหม่, ชีวิตใหม่, เพื่อนใหม่
ทุกอย่างดูแปลกหูแปลกตา ต่างกับชีวิตสมัยมัธยมมากมาย

แต่ในเศษเสี้ยวหัวใจของคน คนหนึ่งที่เพิ่งได้ก้าวเข้าไปสู่ ABAC วันแรก
สภาพแวดล้อมที่ผิดปกติ ร้านขายของที่มากมายจนไม่ต้องเดินหา
ชีวิตประหลาดๆของเด็กมหาลัย และความสับสนในตารางสอนที่วุ่นวาย

การเรียนในมหาลัย ABAC มีตารางสอนที่แทบไม่ได้จะเหมือนกันเท่าไรเลย
บางวันก็มีเรียนน้อยผิดคาด บางวันก็เรียนจนมีเวลากินข้าวเที่ยงแค่ครึ่งชั่วโมง
บางวันกลับไม่ต้องเรียน? ชีวิตผมเริ่มต้นที่คณะ Science & Technology
หลังจาก Meeting 1 และ Meeting 2 ผมพบว่าไม่ได้ประสบความสำเร็จในการ
รู้จักกันมากขึ้นแต่อย่างใด แต่พอได้ไปเข้า Log in camp ชีวิตก็ดูผิดแปลกไป

เรา... เริ่มที่จะพูดคุยกันมากขึ้น แม้จะยังไม่รู้จักชื่อของแต่ละฝ่าย
เรา... พูดคุยเรื่องเดียวกันได้ แม้ไม่ได้มาจากที่ ที่เดียวกัน
เรา... เริ่มที่จะพูดช่วยคนไม่รู้จัก แม้เราเองก็ไม่รู้เรื่องบ้างก็ตาม
เรา... มีความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนปมเชือกที่สับสน แต่ตัดไม่ขาด...

มีรุ่นพี่มากมายที่ค่อยใส่ใจดูแล มีเพื่อนมากมายที่ร้องหาแม้ไม่มีปัญหา
ชีวิตวันแรกใน ABAC จบลงด้วยการพูดคุยกัน แต่มันจะใช่การรู้จักกัน...

.....หรือมันจะไม่ใช่สิ่งที่เราคิดไว้?.....